Vader

Hij werd niet vader, die eerste keer dat hij zijn zoon verschoonde. Hij werd niet vader op het moment dat hij zijn zoon voor het eerst vasthield. Hij werd niet vader toen zijn zoon uit mij werd gehaald en wij hem voor het eerst zagen. Lees verder

Zoveel te zeggen

Maar ik kan de woorden nog niet vinden. Het meest fantastische kind is geboren. Op zijn geboortekaartje staat: het meest bijzondere aan wonderen is dat ze bestaan.

Ik zoek naar waar ik moet beginnen. Hoe ik vertellen moet hoe fijn, hoe bijzonder het is dat dit kind, mìjn kind, nu bestaat.

Ik zweef op een babywolk. Maar ondertussen zoek ik woorden en ik zal ze binnenkort gaan delen, denk ik zo.

Jaarwisseling

Voor de zoveelste keer kijk ik hoe laat het is. 22:15. Dat betekent dat het nog twee uur duurt voordat ik naar het bed in de logeerkamer, of naar huis kan gaan.

Niet dat het niet gezellig is, maar ik ben zo moe. Met spelletjes, veel te veel oliebollen en goed gezelschap brengen we de laatste uren van het jaar door.

Laat dit jaar maar voorbij zijn.

Lees verder

Week in zwart/wit

Op Facebook werd ik getagd in een fotochallenge: Zeven dagen. Zeven zwart/wit foto’s van je dagelijks leven. Geen mensen, geen uitleg. Nodig elke dag iemand anders uit.

Normaal doe ik nooit aan dit soort dingen mee, maar dit vond ik wel een leuke. Extra leuk: ik heb een overzichtje van mijn week, in 7 zwart/wit foto’s. En hoewel er op Facebook geen uitleg bij mocht, ga ik die hier wel geven. Lees verder

Ruimte

Langzaam komt er meer ruimte in mijn hoofd. Ruimte die er in jaren niet is geweest omdat mijn hoofd bezig was met mijn lijf en het dealen met pijn en moeheid. Ruimte voor denken. Ruimte voor nieuwsberichten. Ruimte voor andere dingen dan werken slapen eten Netflixen. 

Ik merk hoe vol mijn hoofd is en hoe er toch elke keer weer plek is voor meer. In plaats van knop om en gaan, leven van dag naar dag naar dag, sta ik nu af en toe stil en kijk ik om me heen. Waar sta ik, met wie? Is het nog allemaal goed zoals het gaat? 

Misschien, wie weet, komt er langzaam zelfs weer ruimte voor schrijven. 

Fietsen

De eerste twintig minuten zijn het zwaarst. Ik vervloek alles. De fiets, de wind, mijn lijf, mijn lief. Mijn hart klopt in mijn hoofd, ik heb kramp in mijn polsen. Maar dan, ineens, verandert er iets. De trappers zijn makkelijker te bewegen, de banden zoeven over het pad en de wind zorgt voor verkoeling. Ja, mijn benen protesteren nog steeds en ik voel zweet kriebelen tussen mijn haren onder mijn helm. Maar elke heuvel op betekent ook een heuvel af. Ik hoor vogels fluiten, water stromen, bladeren ruisen. Mijn lief fiets half naast, half voor me en kijkt af en toe hoe het met me gaat. ‘Je zit er mooi wel weer op’, zegt hij. Ja. Ik zit er mooi wel weer op. 

Klein verdriet

IMG_4357 (2)Shit. Ik verberg mijn hoofd in mijn handen. Mijn ellebogen rusten op mijn blote knieën. Natuurlijk had ik het aan voelen komen, maar je weet het nooit zeker. Misschien betekenen dit keer al die gevoelens juist iets anders. Dat ene dat ik soms niet eens uit durf te spreken, waar ik amper aan durf te denken om het niet te ‘jynxen’. Maar shit, ook deze keer niet.

Lees verder

Wedstrijd

Ik doe een wedstrijd
Met de dame op de trap
Wie het eerst beneden is
Ik zie haar gaan
Snel en elegant rent zij
De vele treden af
Ik versnel mijn pas
En bij een grote laatste sprong
Kijk ik achterom
Ha, ik win