Huilen op een bankje

Ondanks het feit dat ik probeer om tijdens en tussen activiteiten door genoeg te rusten, kan het gebeuren dat ik mijn grens over ga en niet genoeg herstel. En dan kan het gebeuren dat ik zo ontzettend moe word met zoveel pijn, dat het zich uit in chagrijn en tranen. Zo kwam het dat ik op een bankje in het National History Museum in Londen heb zitten huilen.

Hoeveel ‘ervaring’ ik ook heb met een lijf dat niet alles kan zoals ik zou willen, dit soort dingen gebeurt me nog steeds. Tijdens een weekend in Londen met twee van mijn beste vrienden heb ik moeite met het (h)erkennen en aangeven van mijn grenzen. Hoeveel ik ook van tevoren aangeef dat het zou kunnen dat ik regelmatig moet zitten of een middagdutje moet doen, in de praktijk blijkt het toch lastig om naar mijn lijf te blijven luisteren.  Lees verder

Advertenties

Even bijpraten

De rust in mijn hoofd heeft de weg naar mijn lijf nog niet gevonden. Mijn lief is weer thuis, ik heb werk en ik sport. Mijn lijf is drukker dan ooit maar ik kom steeds meer tot rust. Het is alsof ik langzaam op weg ben naar een volwassener en evenwichtiger persoon dan ik ooit ben geweest en dat voelt goed. 

Maar ik worstel   Lees verder

30 days of yoga

Dinsdagavond viel ik maar niet in slaap. Ik deed alle ontspanningsoefeningen die ik ken, luisterde een heel album relaxing piano music, maar bleef het gevoel houden dat ik tig koppen koffie op had. Mijn lijf was onrustig, ik was licht in mijn hoofd en het voelde alsof mijn hartslag op hol bleef slaan. Rond een uur of 4 viel ik eindelijk in slaap, gelukkig hoefde ik niet te werken de volgende dag en kon ik ‘uitslapen’ tot half 9.

Het voelde toen ik wakker werd nog steeds alsof ik een overdosis cafeïne op had. Ineens herinnerde ik me dat ik dat gevoel weleens eerder had gehad,  Lees verder

Daarom

Ik heb écht geen zin maar ik kleed me om. Ik ben zo verschrikkelijk moe maar ik strik mijn veters en strek mijn benen. Alles voelt loodzwaar aan maar ik kies een muzieklijst en begin te rennen.

Ik dwing mijn moeie lijf stap voor stap te bewegen. Het begint zacht te regenen. Ik zou me verschrikkelijk moeten voelen. Maar Lees verder

Mag ik zitten? Ik kan niet staan

Een collega vroeg ooit aan me: ‘hoe doe je dat in de bus of trein? Stel dat het vol is en je kunt niet zitten?’. Ik had haar een paar dagen eerder verteld dat mijn lijf altijd pijn doet en moe is. Ik vond dit een buitengewoon attente vraag van haar, ik kreeg het gevoel dat ze zich echt verplaatst had in me en ik gaf haar een zo eerlijk mogelijk antwoord. Lees verder

Op weg naar huis

Ik zit in de trein naar huis. Vroeger dan ik gewild zou hebben; ik ben halverwege het afdelingsuitje weggegaan. Na het werk zijn we gaan eten. De rest vertrok vervolgens naar de activiteit (verf smijten) en samen met een collega ging ik op weg naar huis. Ik kon met haar meerijden naar het station en ik wist dat ik het niet zou redden om de hele avond te blijven. Ik heb het vrijgezellenfeest nog vers in mijn geheugen. 

Lees verder

Anti Dieetdag

Gisteren was het Anti Dieetdag. De kranten en social media stonden er vol mee. Blijkbaar valt deze dag elk jaar op 6 mei maar het is me nooit eerder opgevallen. Eerst dacht ik dat de dag dit jaar voor het eerst was bedacht door een groepje grappenmakers. Niets is minder waar!

Lees verder

Gemotiveerd blijven sporten

Er wordt me wel eens gevraagd hoe ik gemotiveerd blijf om regelmatig te sporten, ondanks mijn liefde voor bankhangen.

Natuurlijk heb ik dagen waarop ik het dekbed het liefst weer over mijn hoofd zou trekken. Er zijn dagen waarop het koud en nat is buiten. Er zijn momenten waarop ik huilend van de pijn mijn sportkleding aantrek. De reden dat ik desondanks braaf 3x per week sport is simpel: ik moet bewegen. Lees verder

What a difference a year makes

In het Psychologie Magazine van deze maand staat een interview met een vrouw (47) met Fibromyalgie. Zij vertelt dat ze elke dag pijn heeft en elke dag moe is. In zoverre dat ze nu gestopt is met werken en niet meer dan twee activiteiten op een dag doet.

Wat een herken ik veel uit haar verhaal. Elke dag pijn, op de gekste plekken. Elke dag moe. Slecht slapen.

Maar wat ben ik mijn reumatoloog dankbaar dat ze mij vorig jaar met deze klachten doorverwees naar een revalidatiecentrum. Vorig jaar was ik die 47-jarige vrouw. Nu heb ik nog steeds elke dag pijn en ik ben nog vaak zó verschrikkelijk moe. Maar ik heb sinds kort een baan van 32 uur en sport drie keer per week. De pijn is niet onoverkomelijk. Ik kan wel huilen als ik denk aan vorig jaar, toen ik me zo’n leven niet eens voor durfde te stellen.

Het is niet makkelijk. Ik moet er lichamelijk keihard voor werken. Ik weet niet of een 32-urige werkweek misschien toch te veel is, een inwerkperiode is altijd zwaar, dus dat weet ik over een tijdje pas. Mijn focus ligt op werken en bewegen, het vinden van balans en ritme verdringt de rest nu een beetje.

Maar door mijn gezondheid en het feit dat ik eindelijk weer een salaris heb, durf ik langzaam vooruit te gaan kijken, op fysiek en financieel gebied.

Voorlopig zit ik prima waar ik zit en focus ik me op vandaag, elke dag. Ik blijf bewegen, ook op dagen dat ik eigenlijk alleen maar heel stil wil blijven liggen.

Ik gun iedereen met een chronische ziekte de mogelijkheid van begeleiding en revalidatie. En ik durf te dromen over een andere toekomst dan een jaar geleden.