Fietsen

De eerste twintig minuten zijn het zwaarst. Ik vervloek alles. De fiets, de wind, mijn lijf, mijn lief. Mijn hart klopt in mijn hoofd, ik heb kramp in mijn polsen. Maar dan, ineens, verandert er iets. De trappers zijn makkelijker te bewegen, de banden zoeven over het pad en de wind zorgt voor verkoeling. Ja, mijn benen protesteren nog steeds en ik voel zweet kriebelen tussen mijn haren onder mijn helm. Maar elke heuvel op betekent ook een heuvel af. Ik hoor vogels fluiten, water stromen, bladeren ruisen. Mijn lief fiets half naast, half voor me en kijkt af en toe hoe het met me gaat. ‘Je zit er mooi wel weer op’, zegt hij. Ja. Ik zit er mooi wel weer op. 

Advertenties

Klein verdriet

IMG_4357 (2)Shit. Ik verberg mijn hoofd in mijn handen. Mijn ellebogen rusten op mijn blote knieën. Natuurlijk had ik het aan voelen komen, maar je weet het nooit zeker. Misschien betekenen dit keer al die gevoelens juist iets anders. Dat ene dat ik soms niet eens uit durf te spreken, waar ik amper aan durf te denken om het niet te ‘jynxen’. Maar shit, ook deze keer niet.

Lees verder

Wedstrijd

Ik doe een wedstrijd
Met de dame op de trap
Wie het eerst beneden is
Ik zie haar gaan
Snel en elegant rent zij
De vele treden af
Ik versnel mijn pas
En bij een grote laatste sprong
Kijk ik achterom
Ha, ik win

Groot verdriet

In een mensenleven gebeuren er dingen die je maken tot wie je bent. Dat zijn voornamelijk een heleboel kleine dingen. Van de manier waarop je ouders tegen je praatten toen je klein was, tot de manier waarop je werkgever je beoordeelt. Van per ongeluk iemand kwetsen, tot luisteren naar de lieve woordjes die iemand je toe fluistert. Die dingen vormen je, geven je karakter en maken je mens.

Maar soms gebeurt er iets Groots. Lees verder

Voor L.

Al schreef ik je een duizend woorden
’t Zou ontoereikend zijn
Al gaf ik je een duizend kussen
’t Zou niet helpen tegen pijn
Ik heb van alles veel te weinig
En ik voel me heel erg klein
Maar ik heb mijn armen en mijn liefde
En ik wil er voor je zijn

Over mooie mensen en liefde

Het is lang geleden dat ik uitstapte bij het Amstelstation. Tijdens mijn opleiding nam ik regelmatig de bus die me hier naar toe bracht. Vandaag vermijd ik de plassen op het plein met in mijn ene hand een paraplu en in de andere het roze tasje. Ik zoek de ooit zo vertrouwde weg naar de metro. 

Als ik uitstap bij Holendrecht leidt een overdekt pad me naar het ziekenhuis. Lees verder

Afscheid van 2016

2015 was een jaar met grote tegenstellingen. Liefde, leven en dood lagen vlak bij elkaar. Een van de belangrijkste personen in mijn leven overleed onverwachts. Een van mijn liefste vriendinnen trouwde, kreeg een prachtig kindje en beleefde vervolgens dingen die je niemand toewenst. Mijn lief was in Parijs ten tijde van de aanslagen en mijn hart stond stil.  Lees verder

Huilen op een bankje

Ondanks het feit dat ik probeer om tijdens en tussen activiteiten door genoeg te rusten, kan het gebeuren dat ik mijn grens over ga en niet genoeg herstel. En dan kan het gebeuren dat ik zo ontzettend moe word met zoveel pijn, dat het zich uit in chagrijn en tranen. Zo kwam het dat ik op een bankje in het National History Museum in Londen heb zitten huilen.

Hoeveel ‘ervaring’ ik ook heb met een lijf dat niet alles kan zoals ik zou willen, dit soort dingen gebeurt me nog steeds. Tijdens een weekend in Londen met twee van mijn beste vrienden heb ik moeite met het (h)erkennen en aangeven van mijn grenzen. Hoeveel ik ook van tevoren aangeef dat het zou kunnen dat ik regelmatig moet zitten of een middagdutje moet doen, in de praktijk blijkt het toch lastig om naar mijn lijf te blijven luisteren.  Lees verder

Winter is coming

Vlak na mijn vorige bericht kreeg ik voor de tweede keer binnen een maand enorme keel- en oorontsteking. Hoge koorts en ik voelde me zo verschrikkelijk ziek. Duidelijk een ‘ho-stop’ signaal van mijn lijf! Ondertussen ben ik bijna helemaal opgeknapt en probeer ik weer met regelmaat te sporten, te slapen en te eten. 

Zo komt het dat ik in november nog geen enkel weekend iets gepland heb staan. Stiekem wordt het toch steeds een beetje kouder en ik voel het aan mijn spieren. Zat oktober nog tot aan doordeweekse avonden vol met afspraken, laat ik november komen zoals het komt. Mijn leven is goed en stabiel, nu moet ik vooral goed voor mezelf zorgen. 

Dus terwijl ik wacht op oud-klasgenootje M. kijk ik niet op de klok, maar koop ik een smoothie en ga ik in de zon zitten. Zo creëer ik midden in mijn storm van afspraken een fantastisch moment van rust. Laat de winter maar komen.