Blijven cruisen

Het was al een paar keer voorbij gekomen op de radio maar ik had er niet veel aandacht aan geschonken. Ik vond het niet een heel bijzonder nummer en ik had geen idee wie het zong. Maar toen kwam ik onderstaande versie tegen, waarbij Victoria’s Secret Angels de tekst playbacken en een clip bij het nummer hebben opgenomen.

Lees verder

Advertenties

Converse, made by you

Converse

Zo lang ik me kan herinneren ben ik gefascineerd door reclames. Ik vind het interessant om te zien op wat voor manier een product of dienst aangeboden wordt. Waarom wordt er gekozen voor deze beelden, voor dit muziekje? Hoe komt het dat ik hier kippenvel door krijg, en daarbij tranen in mijn ogen? Hoe worden mensen overgehaald tot het gebruiken of kopen van het onderwerp van de reclame?

Lees verder

Bus #2

IMG_4487-0 Ze stappen samen de bus van 07:36 in. Die neem ik twee keer per week en ik zie ze altijd. Zij heeft lang blond haar, dat vaak los in vochtige slierten over haar schouders hangt. Hij heeft donkere lange krullen en meestal een half lachje om zijn mond. Lees verder

Bus

In de bus naar mijn tijdelijke flexbaantje zit ik altijd met dezelfde mensen. Voornamelijk scholieren, afgewisseld met een volwassene zo nu en dan. De bus zit altijd vol. Soms bij het startpunt al, soms pas na de laatste halte in mijn woonplaats. Het gros stapt in als ik al zit en weer uit nadat ik ben uitgestapt.

Ik houd van het heimelijk kijken naar mensen. En al houd ik niet van drie kwartier in een volle bus, het geeft me in ieder geval genoeg om naar te kijken. Het feit dat al die mensen ergens naar op weg zijn, een dag voor de boeg hebben en onze levens zich allemaal kruisen in die bus fascineert me. De kans is groot dat ik hen nooit zal kennen.

Na een halte of drie stapt er een hele meute de bus in, als laatst een jonge man. Zijn hoofd is licht gebogen en schuin opzij. Zijn trainingsbroek hoog opgetrokken tot zijn middel, een jas met een bontkraag. Hij heeft grote behaarde handen die hij continu beweegt, alsof hij niet goed weet waar hij ze moet laten. Hij straalt zo’n ontzettend ongemak uit, alsof hij het liefste er nĂ­et zou zijn. En opeens voelt mijn kijken als een enorme inbreuk op zijn privacy.

Na een paar haltes stapt hij weer uit. Hoofd schuin gebogen, friemelende vingers, grote stappen. Ook hij gaat ergens heen, zijn dag begint (of eindigt, wie weet) en we reden een paar kilometer lang in dezelfde bus op dezelfde weg.

Mooi is dat. Vind ik.