Tranen met tuiten – 5 huilfilms

Soms is er niets zo lekker als een potje janken. Huilen om bijvoorbeeld een film kan zo opluchten! Herkenbaar? Niet zo gek, onderzoekers van de Universiteit van Tilburg ontdekten dat mensen die huilden tijdens het kijken van een film zich 90 minuten na de film beter voelden dan vóór het kijken. Lees verder

Advertenties

De butler

MV5BMjM2NDY3MjkyMF5BMl5BanBnXkFtZTcwMDM5Nzg5OQ@@._V1__SX1211_SY621_

The Butler – IMDB

Toen ik een jaar of elf was realiseerde ik me voor het eerst dat ik niet wit ben. Samen met een vriendin liep ik een drogisterij in, volgens mij waren we op zoek naar een cadeautje. Zodra we binnenkwamen hoorde ik de ene winkelmedewerkster tegen de ander zeggen: ‘houd jij die donkere meisjes in de gaten?’. Ik voelde een soort bewijsdrang. Ik hóefde helemaal niet in de gaten worden gehouden. Maar terwijl we door de winkel liepen, met de medewerkster een paar meter achter ons, voelde ik me al heel snel heel erg klein. En stout. Eerder dan we hadden gewild stonden we weer buiten. Zonder cadeautje, maar met het gewicht van de wereld op onze schouders. 

Ik ben niet wit. Mijn moeder is dat ook niet. Al toen ik heel jong was kende ik het verhaal van Rosa Parks, de vrouw die in de bus bleef zitten, op de verkeerde plek. De bruine pop die ik kreeg toen ik 2 werd was naar haar vernoemd. Van deze dingen werd ik me opeens erg bewust, na bovenstaand incident. Ik ben verdacht, niet te vertrouwen, want ik ben niet wit. Toen Obama gekozen werd tot president in 2008 zaten mijn moeder en ik samen op de bank, ons heel erg bewust van wat dit voor veel mensen betekende.

Mijn lief en ik zagen de film The Butler. Een verfilming van het levensverhaal van een zwarte butler in het Witte Huis, Eugene Allen. Een jongen die opgroeide op een plantage, een man die butler werd voor de belangrijkste man in Amerika, een vader die zijn kinderen ziet opgroeien in een wereld waarin witte en zwarte mensen niet gelijk zijn.

In 2008 ziet hij, al lang gepensioneerd, Barack Obama president worden.

En net als toen voor de televisie met mijn moeder kreeg ik kippenvel. In 2008 bleek mogelijk wat 50/60 jaar eerder NOOIT bij iemand zou zijn opgekomen.

Dat belooft wat voor de toekomst, denk ik dan. Hoop ik dan. Voor die kleine bruine meisjes die cadeautjes willen kopen.